Гарадскі квэст Metravel
Горад Лунінец: бясплатны пешы маршрут «Велаквэст з Лунінца: Белае возера і Малы Лунін» па славутасцях. 8 кропак. Прыкладна 6 ч. Заданні і легенды - прама са
У Лунінца ёсць легенда пра ўласную назву. Расказваюць, што калісьці на ўзгорку — яго звалі Соннай горкай — стаяў вартавы пост: заўважыўшы ворага, дазорныя запальвалі сігнальныя агні. Агонь па-тутэйшаму «лунаў» — так, маўляў, і нарадзілася назва. А яшчэ кажуць пра луня — так на палескім дыялекце завуць саву. Навукоўцы паціскаюць плячыма, а легенды жывуць.
Гэты маршрут — падарожжа да вытокаў: праз вёску, якой дзвесце гадоў валодалі манахі Кіева-Пячэрскай лаўры, міма храма, які зносілі і пабудавалі нанова, да возера з белай вадой — і ў Малы Лунін, вёску, якая ў 1449 годзе дала імя будучаму гораду.
Маршрут сур’ёзны: каля 40 кіламетраў, паўнавартасны веладзень, восем прыпынкаў. Дарогі раўнінныя, палескія.
Перад стартам: 1) Правер веласіпед, вазьмі ваду і перакус — вялікі прывал з крамамі будзе ў Бастыні, на паўдарозе. 2) На шашы трымайся правага краю, уключы задні ліхтар. 3) Назад круціць не абавязкова: ад паўстанка Лоўча (за тры кіламетры ад фінальнай кропкі) ходзіць дызель да Лунінца. Звярайся з раскладам на rw.by загадзя. Стаміўся раней — пасля возера можна вярнуцца ў Бастынь і з’ехаць са станцыі Бастынь.
Сядлай каня — і на паўночны захад, да белай вады!
Кропкі маршруту па парадку — што гэта за мясціны і чым яны цікавыя. Заданні і адказы застаюцца ў самім квэсце.
Не спяшайся круціць далей: у гэтага месца гучная гісторыя. У 1622 годзе мясцовы шляхціч Канстанцін Долмат, не маючы спадчыннікаў, адпісаў свае ўладанні — Дзятлавічы, Мелясніцу і сам Лунінец — на ўладкаванне манастыра.
Бастынь сустракае храмам з няпростым лёсам. Першую царкву Святой Параскевы Пятніцы паставіў тут у 1750 годзе пан Юзаф Шчыт — з таго самага роду Шчытоў, у якіх, паводле падання, гасцяваў Адам Міцкевіч у Кажан-Гарадку.
Палова шляху ззаду — самы час для вялікага прывалу. У цэнтры Бастыні некалькі сельмагаў: вада, марожанае, што-небудзь да чаю.
Лясная дарога прывяла цябе да возера — і першым цябе сустракае не пляж, а сціплы помнік каля дарогі. У вайну гэтыя глухія сасновыя лясы вакол возера былі партызанскім краем: гушчары і балоты хавалі цэлы атрад, які адсюль выходзіў на чыгунку — тую самую, вузлавую, лунінецкую.
Вось яна, узнагарода за трыццаць кіламетраў педаляў, — Белае возера. Пясчаныя берагі, сосны да самай вады, зона адпачынку з гасцявымі домікамі.
Прайдзі берагам крыху далей ад пляжа — туды, дзе сосны стаяць над самай вадой. Цяпер раскрываем карты: глыбіня Белага возера — да сямнаццаці метраў.
Калі ў 1449 годзе пісары ўпершыню згадалі будучы райцэнтр, яны назвалі яго «Малы Лунін» — маленькі выселак пры гэтай самай вёсцы. Так што Лунін — старэйшы брат Лунінца, і назва горада родам адсюль.
Пакуль чакаеш, азірніся на пражыты маршрут: манастырская Мелясніца, адроджаны храм Бастыні, партызанскі лес, белая вада і вёска, якая падарыла імя цэламу гораду. Сорак кіламетраў — а гісторый на цэлую кнігу.
Гэты маршрут — частка гарадскіх квэстаў Metravel. Ніжэй — астатнія квэсты гэтага горада і гарады з квэстамі побач.