Гарадскі квэст Metravel
Горад Люксембург: бясплатны пешы маршрут «Квэст па Люксембургу: скала Зігфрыда і таямніца Мелюзіны» па славутасцях. 14 кропак. Прыкладна 3 ч. Заданні і легенды
Усё пачалося з кавалка каменя. У 963 годзе граф Зігфрыд выменяў у трырскага абацтва Святога Максіміна кручу над ракой «Альзетта» і паставіў на ёй умацаванне. У грамаце яно запісана як Lucilinburhuc — «малы замак». З гэтага слова вырасла імя горада, а потым і цэлай краіны, якая да гэтага часу змяшчаецца паміж трыма суседзямі і нікуды не падзелася.
Потым былі іспанцы, французы, аўстрыйцы і прусы. Скалу і плато вакол ператварылі ў адну з самых моцных крэпасцей Еўропы — з дваццаццю трыма кіламетрамі галерэй, прарубленых проста ў камені. У 1867 годзе крэпасць загадалі знесці; высветлілася, што падзямеллі не ўзарваць, не абрынуўшы палову горада. Так і засталося: наверсе мірны горад, унізе семнаццаць кіламетраў пустых хадоў.
А яшчэ тут ёсць Мелюзіна — жанчына, на якой ажаніўся Зігфрыд. У яе была адна ўмова і адна таямніца. Зігфрыд таямніцу парушыў і жонку страціў. Што менавіта ён убачыў, ты даведаешся сам — на апошняй кропцы маршруту, дзе Мелюзіна сядзіць ля вады па сённяшні дзень.
Што рабіць: 1) Чытай гісторыю і заданне на кожнай кропцы. 2) Знаходзь месца па карце. 3) Азірайся і адказвай на пытанне.
Маршрут ідзе з захаду на ўсход па Верхнім горадзе, а ў канцы спускаецца да ракі, у квартал Грунд. Пешшу, без транспарту, прыкладна тры гадзіны з прыпынкамі. Пачынаем з плошчы д’Арм — «гасцёўні» горада.
Кропкі маршруту па парадку — што гэта за мясціны і чым яны цікавыя. Заданні і адказы застаюцца ў самім квэсце.
Плошча д’Арм з’явілася ў 1671 годзе, і з’явілася яна зусім не для кафэ. Іспанскі інжынер Жан-Шарль дэ Ландас, граф Лувіньі, расчысціў тут пляц для гарнізона — салдаты шыхтаваліся і маршыравалі роўна там, дзе цяпер стаяць столікі.
Абеліск вышынёй 21 метр паставілі ў 1923 годзе ў памяць пра люксембуржцаў, якія ў Першую сусветную вайну пайшлі добраахвотнікамі ў арміі саюзнікаў — сваёй арміі ў нейтральнай краіны не было. Конкурс выйграў скульптар Клаўс Цыта з праектам «Нашым адважным»: ля падножжа дзве бронзавыя фігуры салдат, а наверсе — пазалочаная жанчына трохметровага росту.
Кафедральным сабором яна стала толькі ў 1870 годзе. Стары паўночны партал 1621 года — ранняе барока: над дзвярыма Багародзіца, па баках апосталы Пётр і Павел і заснавальнікі ордэна, Ігнацый Лаёла і Францішак Ксавер.
Галоўную плошчу горада гараджане завуць Knuedler — «вузел». Да канца XVIII стагоддзя тут стаяў кляштар францысканцаў, а вузлом манахі падвязвалі вяроўку на расе; кляштара даўно няма, мянушка засталася.
Палац пабудавалі ў 1572–1573 гадах, і пабудавалі яго як гарадскую ратушу: гарадскі архітэктар Адам Роберці зрабіў фасад у фламандскім рэнесансе — разьбяны камень, арабескі, каменныя лозы арнаменту па ўсёй плоскасці сцяны. Потым тут месцілася французская прэфектура, потым губернатар, а з 1890 года гэта працоўная рэзідэнцыя вялікага герцага.
Гадзіны працы: унутр пускаюць толькі летам з экскурсіяй: 18.07–30.08.2026; фасад можна агледзець з вуліцы бясплатна і круглы год
Звярні ў вузкі завулак за палацам. На вуглавым доме, на ўзроўні другога паверха, са сцяны выступае каменная вежачка-эркер пад зялёным медным дахам — па-люксембургску Tiirmchen, «вежачка».
Кропка «па жаданні» — і самае зручнае месца для прывалу на ўсім маршруце: далей пачнецца спуск да скалы і ў даліну, і лепш ісці туды адпачылым. Якраз тут, у двух кроках ад вежачкі з дэвізам, — Ënnert de Steiler.
Гадзіны працы: гадзіны ўдакладняй на месцы: кухня працуе ў абед і вечарам, у выходныя расклад іншы
Фешмаарт — Рыбны рынак — найстарэйшае скрыжаванне горада. Тут сыходзіліся дзве рымскія дарогі, адсюль паселішча пачало распаўзацца па плато, і тут жа стагоддзямі гандлявалі рыбай, пакуль плошча не стала тым, што яна ёсць цяпер: ціхім пятачком паміж музеем і царквой.
Гэтая дарожка ідзе па версе крэпасных сцен, якія ў XVII стагоддзі надбудавалі спачатку іспанцы, а потым французы. Да 1870 года гуляць тут не было навошта і не было дзе: частку шляху займалі лесвіцы, а від закрываў парапет з байніцамі.
Увосень 1792 года праз Люксембург праязджаў Іаган Вольфганг Гётэ. Ён суправаджаў прускую армію ў паходзе на рэвалюцыйную Францыю, паход скончыўся бясслаўна, і праз шмат гадоў Гётэ апісаў яго ў кнізе «Кампанія ў Францыі».
Кропка «па жаданні» — уваход у казематы Бок, лабірынт артылерыйскіх галерэй, прарубленых проста ў целе скалы. Першыя хады прарэзалі іспанцы ў 1644 годзе.
Гадзіны працы: звычайна 10:00–17:00, летам да 18:00; зачынена 25 снежня і 1 студзеня. Дакладны расклад сезона глядзі на сайце · Білет: дарослы 11 €, студэнты і пенсіянеры 9 €, дзеці 4–12 гадоў 5,50 €, да 4 гадоў бясплатна
У 963 годзе граф Зігфрыд выменяў гэтую кручу ў трырскага абацтва Святога Максіміна і паставіў тут умацаванне, запісанае ў грамаце як Lucilinburhuc. З гэтага слова вырасла ўсё астатняе: горад, графства, герцагства і дзяржава, якая сёння змяшчаецца на тэрыторыі меншай за некаторыя вобласці, але пры гэтым нікуды не знікла.
Спусціся са скалы ўніз, у Грунд — квартал ля самай вады, куды горад калісьці высылаў усё, што не змяшчалася наверсе: млыны, гарбарні, беднату. Сёння гэта самае ўтульнае месца Люксембурга.
Гадзіны працы: царква: уваход вольны, звычайна адчынена ў другой палове дня. Галерэі абацтва «Нёймюнстер»: штодня 10:00–18:00, уваход вольны
Апошняя кропка — і вяртанне да таго, з чаго ўсё пачалося. Паводле легенды, граф Зігфрыд, паставіўшы замак на скале, сустрэў ля вады жанчыну нябачанай прыгажосці.
Гэты маршрут — частка гарадскіх квэстаў Metravel. Ніжэй — астатнія квэсты гэтага горада і гарады з квэстамі побач.
Артыкулы падарожнікаў пра гэты горад дапамогуць дапоўніць прагулку.