Miejski quest MeTravel
Quest po Lublinie: kamień nieszczęścia
Lublin: bezpłatna gra miejska „Quest po Lublinie: kamień nieszczęścia” — trasa piesza po zabytkach. Przejdź samodzielnie w dowolny dzień, bez zapisów.

Lublin przechowuje swoje legendy troskliwiej niż wiele miast: na oficjalnym portalu miasta poświęcono im cały katalog — z nagraniami audio i kolorowankami dla dzieci. Wśród historii o diabelskim sądzie i wieszczych snach książąt jest tam jedna całkiem dziwna — o głazie, który przez wieki wędrował po mieście i przynosił nieszczęście każdemu, kto miał z nim do czynienia.
Dziś przejdziesz śladem tego kamienia — i śladami tych, którzy według podania umieli biedę odwrócić: archanioła, który ukazał się we śnie księciu, prawego przeora, którego nie puszczał własny klasztor, rogatych sędziów, co osądzili uczciwiej niż ludzie, tajemniczego ofiarodawcy złota, a nawet pradawnego żmija, który strzegł miasta przed nieuspokojonymi duszami. A skończysz tam, gdzie lublinianie, sądząc po starym powiedzeniu, nauczyli się śmiać z własnych niepowodzeń.
Trasa — około półtora kilometra pieszo po Starym Mieście i jego południowym stoku, dziesięć punktów, jeden z nich — postój, jeśli chcesz. Najlepiej iść o wczesnym zmierzchu: ulice są oświetlone, a legendy brzmią bardziej przekonująco. Zaczynamy na placu Po Farze (Plac po Farze), gdzie kiedyś stał jeden z najstarszych kościołów Lublina.
- Miasto: Lublin
- Trasa: 10 punktów
- Czas: około 1 godz. 40 min
- Start: Stare Miasto Lublina
- Format: samodzielnie, w dowolny dzień, bez zapisów
Co jest na trasie
Punkty trasy po kolei — co to za miejsca i dlaczego są ciekawe. Zadania i odpowiedzi zostają w samym queście.
Plac po Farze — sen księcia — Plac po Farze, model kościoła wśród fundamentów
Przed tobą Plac po Farze — „po farze”: przez sześć wieków stał tu kościół parafialny św. Michała Archanioła, jeden z najstarszych w Lublinie.
Bazylika dominikanów — przeor, którego nie puściły mury — Bazylika św. Stanisława, ul. Złota 9
Ulica Złota dochodzi do bazyliki św. Stanisława i klasztoru dominikanów — jednego z najstarszych klasztorów Lublina.
Dom Złotnika — okno piękności — Dom Złotnika, ul. Złota 4
Kilka domów od bazyliki stoi niewysoki Dom Złotnika — jasny, z dachówkowymi daszkami i napisem «Dom Złotnika» nad drzwiami. Ulica według podania zawdzięcza nazwę jubilerom: złotnicy mieli tu warsztaty i wyrabiali pierścienie, kolczyki oraz zapinki.
Postój w «Perliczka» (jeśli chcesz) — Restauracja «Perliczka», Rynek 9
Z ulicy Złotej wychodzisz na róg Rynku — tutaj, w domu nr 9, działa restauracja kuchni polskiej «Perliczka». Ma jedną z najlepszych reputacji na Starym Mieście: wysoka ocena w Google przy setkach opinii, a czynna jest codziennie do późnego wieczoru.
Godziny otwarcia: codziennie 09:00–22:00
Rynek 4 — sąd, którego bali się sędziowie — Dom Rynek 4 — północna strona placu
Po północnej stronie Rynku stoi wąski trzykondygnacyjny dom nr 4, cały w malowidłach: złociste zawijasy, kwiaty, jaszczurki i sceny fabularne między oknami. Polichromię namalowano w 1954 roku, kiedy od razu malowano wiele domów Starego Miasta, a w 2011 roku ją odnowiono; pod dolnym obrazem umieszczono wersy starego satyrycznego wiersza o tym, jak w sądzie „smaruje się” sprawiedliwość.
Kamień nieszczęścia — winowajca wszystkich bied — Róg ulic Jezuickiej i Gruella, naprzeciw Bramy Trynitarskiej
Na rogu cichej ulicy Jezuickiej, pod ścianą domu, leży niski ciemny głaz z wyszczerbioną krawędzią, a nad nim na ścianie — brązowa tabliczka z ostrzeżeniem. To Kamień nieszczęścia, według słów miejskiego katalogu legend — „prawdziwy prześladowca ludzkości”, który i teraz szczerzy się do przechodniów szczerbą od topora kata.
Kościół bernardynów — złoto bez woźnicy — Kościół Nawrócenia św. Pawła, ul. Bernardyńska 5 — ogrodzenie przed kościołem
Od Kamienia nieszczęścia droga prowadzi za linię dawnych murów miejskich, na ulicę Bernardyńską, do białego kościoła Nawrócenia św. Pawła z wysoką dzwonnicą i dawnym klasztorem bernardynów.
Żmigród — ulica węża — Ulica Żmigród, ściana szczytowa domu nr 12
Krótka ulica Żmigród schodzi stokiem ku Bernardyńskiej, a na ścianie szczytowej domu nr 12 świeci neon, który w 2021 roku wymyślił na festiwal NEONart projektant Jakub Stępień. Sama nazwa ulicy jest dużo starsza od neonu: w średniowieczu Żmigrodem nazywano wzgórze w systemie umocnień Zamku Lubelskiego, a potem nazwa skurczyła się do jednej wąskiej uliczki.
Pałac Sobieskich — duch pechowca — Pałac Sobieskich, ul. Bernardyńska 13 — przy bramie Politechniki
Za bramą z tabliczką Politechniki Lubelskiej stoi ogromny obdrapany pałac Sobieskich, a spod odłażącego tynku przebija dawny mur. Jeszcze lustracja Lublina z 1565 roku opisuje tutaj dwór Sobieskich z karczmą, a Marek Sobieski, przyszły wojewoda lubelski, przebudował go w prawdziwą rezydencję — taki pałac trafił na słynną rycinę Brauna i Hogenberga z 1618 roku.
Browar «Perła» — śmiech zamiast przekleństwa — Dawny browar «Perła», ul. Bernardyńska 15
Tuż obok pałacu Sobieskich wznoszą się korpusy starego browaru «Perła» z zębatym zwieńczeniem fasad, a za ich przemysłowymi murami kryją się dawny kościół i klasztor ojców reformatów. W 1844 roku piwowar z Poznania Karol Rudolf Vetter kupił opuszczone budynki klasztorne i od 1846 roku warzono tu piwo — aż do 2001 roku.
Godziny otwarcia: wycieczki po zapisie na konkretny seans: wrzesień–maj — w soboty o 12:00, 13:00, 13:30 i 14:30; czerwiec–sierpień — śr–pt wieczorem, sob–niedz w dzień; około godziny · Bilet: 37 PLN z degustacją, 22 PLN dla niepełnoletnich od 6 lat, dzieci do 6 lat — bezpłatnie
Dokąd dalej
Ta trasa jest częścią miejskich questów MeTravel. Poniżej — pozostałe questy w tym mieście i miasta z questami w pobliżu.
Questy w sąsiednich miastach
- Казимеж-Дольны
— 1 quest, 44 km
- Замосць
— 1 quest, 76 km
- Сандомир
— 1 quest, 85 km
- Нова-Слупя
— 1 quest, 114 km